ภาพลวงตา.. ★
วันนี้ทางโรงเรียนให้ห้องกูไปอบรมเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ของเขต บางรัก
ก็ออกจากโรงเรียนประมาณ เจ็ดโมงครึ่ง ขึ้นรถบัสไป ..
กูนั่งกับพิม ระหว่างทางเพื่อนๆในห้องก็เปิดเพลงเต้นกันใหญ่เลย ..แต่กูหลับ
ไปถึงก็ประมาณเก้าโมงอ่ะ เค้าก็ให้ขึ้นไปที่ห้องประชุมของโรงแรม สบายดี
แต่พอนั่งไปสักพัก กูก็รู้สึกว่ากูนั่งไม่ไหวแล้วอ่ะ กูปวดหัวแบบเหมือนมีอะไรหนักๆมากดทับเอาไว้
กูก็ทนๆนั่งฟังเค้าบรรยายไป เพื่อนกูก็คงสังเกตุเห็นเพราะกูเป็นมาหลายวันแล้ว
มันก็เลยถามกูว่าไหวมั้ย กูก็ยังบอกว่าไหวๆ ไม่เป็นไร จนมันมาจับตัวกู แล้วมันบอก
โห..อีฟ ไม่ไหวแล้วล่ะ ตัวโคตรร้อนเลย มันก็เลยพากูไปหาพี่เลี่ยงที่เค้าต้องดูแลห้องกู
พี่เค้าก็ตกใจอ่ะ แบบว่า เฮ้ยน้องไม่สบาย แล้วเค้าก็พาไปนั่งพัก เอายามาให้กินสองเม็ด
หงษ์ก็ออกไปนั่งอยู่เป็นเพื่อน สักพักมันถึงช่วงเบรกพอดี พี่เค้าก็บอกให้กูรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวเค้าเอาอาหารมาให้
กูบอกว่าไม่เป็นไร อยากลงไปหาเพื่อน แต่ตอนเดินนี่แบบมึนมากอ่ะ ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นห่วงมากๆ ..
นั่งกินขนมกันอยู่ดีๆ กูรู้ตัวเลยว่ากูทนไม่ไหวแล้ว มันทนไม่ไหวจนกูร้องไห้ พี่เลี้ยงเค้าก็เลยจะให้กูไปนอนพักในห้อง
ของโรงแรมแต่หัวหน้าห้องคุยกับอาจารย์แล้วเค้าบอกว่าให้กูกลับบ้านได้ พี่เลี้ยงเค้าก็เลยโทเรียกรถตู้มาส่งกู
แต่อาจารย์เค้าโทมาที่บ้านกูแล้วไม่มีใครอยู่ แม่ไปต่างจังหวัด พ่อไปไหนไม่รู้ .. แล้วเค้าก็ให้กูโทหาพ่อ
พ่อก็บอกว่าทำธุระอยู่ เค้าเลยให้รถไปส่งกูที่โรงเรียน มีพิมกับหงษ์ นั่งไปด้วยและก็พี่เลี้ยงอีกหนึ่งคน
แล้วเค้าก็พากูไปนอนห้องพยาบาล จนพ่อกูมารับไปหาหมอ ไปหาหมอมา กูก็เลยรู้ว่า
กูเป็นโรคเครียด เค้าเรียกว่าไรไม่รู้อ่ะ แต่รู้ว่าเป็นโรคเครียด เวลาที่กูคิดมากๆ กูจะเป็นแบบนี้
และมันก็ต่อเนื่องมาจากหลายๆอย่างที่กูไม่ค่อยดูแลสุขภาพ ตอนนี้กูก็เลยจิตตกนิดหน่อย
แต่ช่างมันเถอะ วันนี้ตอนค่ำๆกูก็จะไปต่างจังหวัดแล้ว คงกลับมาเช้าวันจันทร์เพราะต้องไปช่วยเพื่อนๆในห้องซ้อมเชียร์
PS.
- ขอบคุณเพื่อนๆและพี่เลี้ยงทุกคนที่เป็นห่วงและดูแลอย่างดีมาก ขอโทดด้วยนะที่ทำให้วุ่นวายไปหมดเลย
- พิม กระดาษแผ่นเมื่อเช้าที่เธอให้เรา ทำให้เราเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น ขอบคุณจริงๆ ที่เข้าใจสาเหตุทั้งหมด
เอาไว้เราจะหายเศร้าเร็วๆล่ะกัน รักเธอมากๆ
- กูไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง แต่กูไม่อยากรับรู้เท่าไหร่เพราะกูพอจะรู้ว่ามันคืออะไร
- เพลงในไดไม่ได้เกี่ยวไรกะความรู้สึกในตอนนี้นะ แค่เราชอบเพลงนี้มากๆ ชอบทั้งวงเลย
ก็ออกจากโรงเรียนประมาณ เจ็ดโมงครึ่ง ขึ้นรถบัสไป ..
กูนั่งกับพิม ระหว่างทางเพื่อนๆในห้องก็เปิดเพลงเต้นกันใหญ่เลย ..แต่กูหลับ
ไปถึงก็ประมาณเก้าโมงอ่ะ เค้าก็ให้ขึ้นไปที่ห้องประชุมของโรงแรม สบายดี
แต่พอนั่งไปสักพัก กูก็รู้สึกว่ากูนั่งไม่ไหวแล้วอ่ะ กูปวดหัวแบบเหมือนมีอะไรหนักๆมากดทับเอาไว้
กูก็ทนๆนั่งฟังเค้าบรรยายไป เพื่อนกูก็คงสังเกตุเห็นเพราะกูเป็นมาหลายวันแล้ว
มันก็เลยถามกูว่าไหวมั้ย กูก็ยังบอกว่าไหวๆ ไม่เป็นไร จนมันมาจับตัวกู แล้วมันบอก
โห..อีฟ ไม่ไหวแล้วล่ะ ตัวโคตรร้อนเลย มันก็เลยพากูไปหาพี่เลี่ยงที่เค้าต้องดูแลห้องกู
พี่เค้าก็ตกใจอ่ะ แบบว่า เฮ้ยน้องไม่สบาย แล้วเค้าก็พาไปนั่งพัก เอายามาให้กินสองเม็ด
หงษ์ก็ออกไปนั่งอยู่เป็นเพื่อน สักพักมันถึงช่วงเบรกพอดี พี่เค้าก็บอกให้กูรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวเค้าเอาอาหารมาให้
กูบอกว่าไม่เป็นไร อยากลงไปหาเพื่อน แต่ตอนเดินนี่แบบมึนมากอ่ะ ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นห่วงมากๆ ..
นั่งกินขนมกันอยู่ดีๆ กูรู้ตัวเลยว่ากูทนไม่ไหวแล้ว มันทนไม่ไหวจนกูร้องไห้ พี่เลี้ยงเค้าก็เลยจะให้กูไปนอนพักในห้อง
ของโรงแรมแต่หัวหน้าห้องคุยกับอาจารย์แล้วเค้าบอกว่าให้กูกลับบ้านได้ พี่เลี้ยงเค้าก็เลยโทเรียกรถตู้มาส่งกู
แต่อาจารย์เค้าโทมาที่บ้านกูแล้วไม่มีใครอยู่ แม่ไปต่างจังหวัด พ่อไปไหนไม่รู้ .. แล้วเค้าก็ให้กูโทหาพ่อ
พ่อก็บอกว่าทำธุระอยู่ เค้าเลยให้รถไปส่งกูที่โรงเรียน มีพิมกับหงษ์ นั่งไปด้วยและก็พี่เลี้ยงอีกหนึ่งคน
แล้วเค้าก็พากูไปนอนห้องพยาบาล จนพ่อกูมารับไปหาหมอ ไปหาหมอมา กูก็เลยรู้ว่า
กูเป็นโรคเครียด เค้าเรียกว่าไรไม่รู้อ่ะ แต่รู้ว่าเป็นโรคเครียด เวลาที่กูคิดมากๆ กูจะเป็นแบบนี้
และมันก็ต่อเนื่องมาจากหลายๆอย่างที่กูไม่ค่อยดูแลสุขภาพ ตอนนี้กูก็เลยจิตตกนิดหน่อย
แต่ช่างมันเถอะ วันนี้ตอนค่ำๆกูก็จะไปต่างจังหวัดแล้ว คงกลับมาเช้าวันจันทร์เพราะต้องไปช่วยเพื่อนๆในห้องซ้อมเชียร์
PS.
- ขอบคุณเพื่อนๆและพี่เลี้ยงทุกคนที่เป็นห่วงและดูแลอย่างดีมาก ขอโทดด้วยนะที่ทำให้วุ่นวายไปหมดเลย
- พิม กระดาษแผ่นเมื่อเช้าที่เธอให้เรา ทำให้เราเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น ขอบคุณจริงๆ ที่เข้าใจสาเหตุทั้งหมด
เอาไว้เราจะหายเศร้าเร็วๆล่ะกัน รักเธอมากๆ
- กูไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง แต่กูไม่อยากรับรู้เท่าไหร่เพราะกูพอจะรู้ว่ามันคืออะไร
- เพลงในไดไม่ได้เกี่ยวไรกะความรู้สึกในตอนนี้นะ แค่เราชอบเพลงนี้มากๆ ชอบทั้งวงเลย
